Why do people have to leave each other? Neden insanlar birbirlerini bırakmak zorundadırlar? by Yasmin Mogahed

When I was 17 years old, I had a dream. I dreamt that I was sitting inside a masjid and a little girl walked up to ask me a question. She asked me: “Why do people have to leave each other?” The question was a personal one, but it seemed clear to me why the question was chosen for me.
I was one to get attached.

Ever since I was a child, this temperament was clear. While other children in preschool could easily recover once their parents left, I could not. My tears, once set in motion, did not stop easily. As I grew up, I learned to become attached to everything around me. From the time I was in first grade, I needed a best friend. As I got older, any fall-out with a friend shattered me. I couldn’t let go of anything. People, places, events, photographs, moments—even outcomes became objects of strong attachment. If things didn’t work out the way I wanted or imagined they should, I was devastated. And disappointment for me wasn’t an ordinary emotion. It was catastrophic. Once let down, I never fully recovered. I could never forget, and the break never mended. Like a glass vase that you place on the edge of a table, once broken, the pieces never quite fit again.

But the problem wasn’t with the vase. Or even that the vases kept breaking. The problem was that I kept putting them on the edge of tables. Through my attachments, I was dependent on my relationships to fulfill my needs. I allowed those relationships to define my happiness or my sadness, my fulfillment or my emptiness, my security, and even my self-worth. And so, like the vase placed where it will inevitably fall, through those dependencies I set myself up for disappointment. I set myself up to be broken. And that’s exactly what I found: one disappointment, one break after another.

But the people who broke me were not to blame any more than gravity can be blamed for breaking the vase. We can’t blame the laws of physics when a twig snaps because we leaned on it for support. The twig was never created to carry us.

Our weight was only meant to be carried by God. We are told in the Quran: “…whoever rejects evil and believes in God hath grasped the most trustworthy hand-hold, that never breaks. And God hears and knows all things.” (Qur’an 2: 256)

There is a crucial lesson in this verse: that there is only one handhold that never breaks. There is only one place where we can lay our dependencies. There is only one relationship that should define our self-worth and only one source from which to seek our ultimate happiness, fulfillment, and security. That place is God.

But this world is all about seeking those things everywhere else. Some of us seek it in our careers, some seek it in wealth, some in status. Some, like me, seek it in our relationships. In her book, Eat, Pray, Love, Elizabeth Gilbert describes her own quest for happiness. She describes moving in and out of relationships, and even traveling the globe in search of this fulfillment. She seeks that fulfillment—unsuccessfully—in her relationships, in meditation, even in food.

And that’s exactly where I spent much of my own life: seeking a way to fill my inner void. So it was no wonder that the little girl in my dream asked me this question. It was a question about loss, about disappointment. It was a question about being let down. A question about seeking something and coming back empty handed. It was about what happens when you try to dig in concrete with your bare hands: not only do you come back with nothing—you break your fingers in the process. And I learned this not by reading it, not by hearing it from a wise sage. I learned it by trying it again, and again, and again.

And so, the little girl’s question was essentially my own question…being asked to myself.

Ultimately, the question was about the nature of the dunya as a place of fleeting moments and temporary attachments. As a place where people are with you today, and leave or die tomorrow. But this reality hurts our very being because it goes against our nature. We, as humans, are made to seek, love, and strive for what is perfect and what is permanent. We are made to seek what’s eternal. We seek this because we were not made for this life. Our first and true home was Paradise: a land that is both perfect and eternal. So the yearning for that type of life is a part of our being. The problem is that we try to find that here. And so we create ageless creams and cosmetic surgery in a desperate attempt to hold on—in an attempt to mold this world into what it is not, and will never be.

And that’s why if we live in dunya with our hearts, it breaks us. That’s why this dunya hurts. It is because the definition of dunya, as something temporary and imperfect, goes against everything we are made to yearn for. Allah put a yearning in us that can only be fulfilled by what is eternal and perfect. By trying to find fulfillment in what is fleeting, we are running after a hologram…a mirage. We are digging into concrete with our bare hands. Seeking to turn what is by its very nature temporary into something eternal is like trying to extract from fire, water. You just get burned. Only when we stop putting our hopes in dunya, only when we stop trying to make the dunya into what it is not—and was never meant to be (jannah)—will this life finally stop breaking our hearts.

We must also realize that nothing happens without a purpose. Nothing. Not even broken hearts. Not even pain. That broken heart and that pain are lessons and signs for us. They are warnings that something is wrong. They are warnings that we need to make a change. Just like the pain of being burned is what warns us to remove our hand from the fire, emotional pain warns us that we need to make an internal change. That we need to detach. Pain is a form of forced detachment. Like the loved one who hurts you again and again and again, the more dunya hurts us, the more we inevitably detach from it. The more we inevitably stop loving it.

And pain is a pointer to our attachments. That which makes us cry, that which causes us most pain is where our false attachments lie. And it is those things which we are attached to as we should only be attached to Allah which become barriers on our path to God. But the pain itself is what makes the false attachment evident. The pain creates a condition in our life that we seek to change, and if there is anything about our condition that we don’t like, there is a divine formula to change it. God says: “Verily never will God change the condition of a people until they change what is within themselves.” (Qur’an, 13:11)

After years of falling into the same pattern of disappointments and heartbreak, I finally began to realize something profound. I had always thought that love of dunya meant being attached to material things. And I was not attached to material things. I was attached to people. I was attached to moments. I was attached to emotions. So I thought that the love of dunya just did not apply to me. What I didn’t realize was that people, moments, emotions are all a part of dunya. What I didn’t realize is that all the pain I had experienced in life was due to one thing, and one thing only: love of dunya.

As soon as I began to have that realization, a veil was lifted from my eyes. I started to see what my problem was. I was expecting this life to be what it is not, and was never meant to be: perfect. And being the idealist that I am, I was struggling with every cell in my body to make it so. It had to be perfect. And I would not stop until it was. I gave my blood, sweat, and tears to this endeavor: making the dunya into jannah. This meant expecting people around me to be perfect. Expecting my relationships to be perfect. Expecting so much from those around me and from this life. Expectations. Expectations. Expectations. And if there is one recipe for unhappiness it is that: expectations. But herein lay my fatal mistake. My mistake was not in having expectations; as humans, we should never lose hope. The problem was in *where* I was placing those expectations and that hope. At the end of the day, my hope and expectations were not being placed in God. My hope and expectations were in people, relationships, means. Ultimately, my hope was in this dunya rather than Allah.

And so I came to realize a very deep Truth. An ayah began to cross my mind. It was an ayah I had heard before, but for the first time I realized that it was actually describing me: “Those who rest not their hope on their meeting with Us, but are pleased and satisfied with the life of the present, and those who heed not Our Signs.” (Qur’an, 10:7)

By thinking that I can have everything here, my hope was not in my meeting with God. My hope was in dunya. But what does it mean to place your hope in dunya? How can this be avoided? It means when you have friends, don’t expect your friends to fill your emptiness. When you get married, don’t expect your spouse to fulfill your every need. When you’re an activist, don’t put your hope in the results. When you’re in trouble don’t depend on yourself. Don’t depend on people. Depend on God.

Seek the help of people—but realize that it is not the people (or even your own self) that can save you. Only Allah can do these things. The people are only tools, a means used by God. But they are not the source of help, aid, or salvation of any kind. Only God is. The people cannot even create the wing of a fly (22:73). And so, even while you interact with people externally, turn your heart towards God. Face Him alone, as Prophet Ibrahim (as) said so beautifully: “For me, I have set my face, firmly and truly, towards Him Who created the heavens and the earth, and never shall I give partners to Allah.” (Qur’an, 6:79)

But how does Prophet Ibrahim (as) describe his journey to that point? He studies the moon, the sun and the stars and realizes that they are not perfect. They set.

They let us down.

So Prophet Ibrahim (as) was thereby led to face Allah alone. Like him, we need to put our full hope, trust, and dependency on God. And God alone. And if we do that, we will learn what it means to finally find peace and stability of heart. Only then will the roller coaster that once defined our lives finally come to an end. That is because if our inner state is dependent on something that is by definition inconstant, that inner state will also be inconstant. If our inner state is dependent on something changing and temporary, that inner state will be in a constant state of instability, agitation, and unrest. This means that one moment we’re happy, but as soon as that which our happiness depended upon changes, our happiness also changes. And we become sad. We remain always swinging from one extreme to another and not realizing why.

We experience this emotional roller coaster because we can never find stability and lasting peace until our attachment and dependency is on what is stable and lasting. How can we hope to find constancy if what we hold on to is inconstant and perishing? In the statement of Abu Bakr is a deep illustration of this truth. After the Prophet Muhammad ﷺ died, the people went into shock and could not handle the news. But although no one loved the Prophet ﷺ like Abu Bakr, Abu Bakr understood well the only place where one’s dependency should lie. He said: “If you worshipped Muhammad, know that Muhammad is dead. But if you worshipped Allah, know that Allah never dies.”

To attain that state, don’t let your source of fulfillment be anything other than your relationship with God. Don’t let your definition of success, failure, or self-worth be anything other than your position with Him (Qur’an, 49:13). And if you do this, you become unbreakable, because your handhold is unbreakable. You become unconquerable, because your supporter can never be conquered. And you will never become empty, because your source of fulfillment is unending and never diminishes.

Looking back at the dream I had when I was 17, I wonder if that little girl was me. I wonder this because the answer I gave her was a lesson I would need to spend the next painful years of my life learning. My answer to her question of why people have to leave each other was: “because this life isn’t perfect; for if it was, what would the next be called?”


29 Yanıt to “Why do people have to leave each other? Neden insanlar birbirlerini bırakmak zorundadırlar? by Yasmin Mogahed”

  1. Neden insanlar birbirlerini bırakmak zorundadırlar?
    Ben 17 yaşındayken bir rüya görmüştüm. Kendimi bir mescidin içinde otururken ve bir küçük bir kızı bana soru sorarken hatırlıyorum. O bana neden insanlar birbirlerini terk etmek zorunda diye sordu. Soru kişisel bir soruydu fakat ben bu sorunun niye bana sorulduğunu kestirebiliyordum. Çünkü bağlanılacak olan bendim.

    Çocukluğumdan bu yana bu şahsiyet bende sabitti. Kreşteki diğer çocuklar aileleri boşandığı zaman kolayca bunun üstesinden gelebilirken ben yapamadım. Gözyaşlarım başladı mı durmak bilmezdi. Büyüdükçe çevremdeki her şeye bağlanmayı öğrendim.İlkokulda sınıfa başladığımdan beri hep bir sadık dost aradım. Daha da yaşlanıp büyüdükçe arkadaşlarımla herhangi bir tartışma beni kırmaya başladı. Hiçbir şeye varsın olsun deyip geçemedim. İnsanlar,olaylar,mekânlar,dakikalar,fotoğraflar hatta herhangi bir sonuç benim için bağlanılacak bir nesne haline gelmişti. Eğer işler istediğim şekilde gitmezse hayal kırıklığına uğruyordum. Ve hayal kırıklığı benim için sıradan bir duygu değildi. O yıkıcı bir şeydi. Bir kez düştüm mü asla tam ayağa kalkamıyordum. Hiç unutamıyor ve sorunu düzeltemiyordum. Masanın köşesine konulmuş cam vazonun kırıldığı zaman bir daha hiçbir şekilde eski haline getirilemediği gibi…

    Lakin problem vazonun değildi. Hatta kırılıp duran vazolarla da alakalı değildi. Mesele benim o vazoları sürekli masanın ucuna koymamdı. Bağlandığım şeyler vasıtasıyla ihtiyaçlarımı gidermek için tamamen ilişkilere muhtaç idim. Bu ilişkilerin benim mutluluğumu ve üzüntümü, doymuşluğumu veya boşluğumu, güvenliğimi hatta kendi değerimi tanımlamalarına müsaade ettim. Masanın ucuna koyulan cam vazonun kırılmasının aşikâr olması gibi ben de bu ilişkiler nedeniyle kendime hep hayal kırıklıkları hazırladım. Kırılmaya ayarladım kendimi hep.

    Fakat beni kıran insanların suçu, cam vazonun kırılmasına neden olan yer çekiminin suçu kadardı. Biz bir dala yaslanıp o da kırıldığında fizik kuralların suçlayamayız değil mi? Bir dal bizi taşımak için yaratılmamıştır.

    Ağırlığımız ancak Allah tarafından kaldırılmaya müsaiddir. Allah Kuran’da şöyle buyurmuştur; Artık kim tağutu tanımayıp Allah’a inanırsa, o, sapasağlam bir kulpa yapışmıştır, bunun kopması yoktur. Allah işitendir, bilendir. (Bakara suresi 256. ayet)

    Burada hayati bir ders mevcud; hiç kopmayan sadece bir kulp vardır.Sadece bir yer vardır tüm bağımlılıklarımızı bırakabileceğimiz.Kendi değerimizi biçmesi gereken sadece bir ilişki mevcuddur.Mutluluğu, doyumu ve güveni arayacağımız sadece bir kaynak vardır o da Allah’dır.

    Fakat bu dünya bütün bunları başka yerlerde arama serüvenidir. Bazılarımız bunu makamda bazılarımız parada kimimiz ise sağlıkta arar doyumu ve mutluluğu. Benim gibi olan bazıları ise arkadaşlarında. Elizabeth Gilbert Ye, Dua et,Sev isimli kitabında kendi mutluluk arayışını açıklamış ve ilişkilerinden birini bitirip diğerine bağışladığını doyum için dünyayı dolaştığını, tatmini ilişkilerinde meditasyonda hatta yemekte aradığını belirtiyor.

    İşte burası benim hayatımın çoğunu içimdeki boşluğu doldurmak için harcadığım yerdir. Yani rüyadaki küçük kızın bana o soruyu sormasında hiçbir anormallik yoktu. O soru bir kayıp bir hayal kırıklığı hakkında düşüpte gönlünde onulmaz yaralar açma hakkında idi. O soru bir şeyi aramak ve bulamayıp boş ellerle geri dönmek hakkında idi. O bir betonu ellerinle kazmak istediğinde başına gelen şey hakkında idi. Hiçbir yere varamadığın gibi kazarken parmaklarını da kırardın. Ve ben bütün bunları okuyarak ya da bir bilge insandan dinleyerek öğrenmedim. Ben bunları tekrar tekrar deneyerek öğrendim.

    Yani küçük kızın bana sorduğu soru nihayetinde bana sorulan kendi sorumdu.

    Nihayetinde o soru bu geçici bağlılıkların ve uçup giden anların dünyasıyla ilgili idi. Bugün dünyada sizinle beraber olanlar yarın terk eder veya ölür. Fakat bu gerçeklik bizi en derinden sarsar çünkü bu durum doğamıza aykırıdır. Biz insanoğlu; aramak sevmek, mükemmel ve baki olan için çabalamak üzere yaratılmıştır. Ebedi olanın peşinden koşmaya programlanmışızdır açıkçası. Bu böyledir çünkü biz bu dünya için yaratılmadık bizim ilk ve tek gerçek memleketimiz Cennettir ki O hem ebedi hem de kusursuzdur. Yani böyle bir hedefe koşmak bizim varlığımızın bir parçasıdır. Öyle bir problem ki cevabı burada bulmaya çalışırız. Bu yüzden, bu dünyayı olmadığı ve hiçbir zamanda olmayacağı bir şeye dönüştürmek için estetik cerrahlar ve genç gösteren ürünler üretiriz.

    İşte bu yüzden eğer bu dünyayı kalbimizle yaşarsak o bizi incitir. Bu yüzden dünya bizi hırpalar. Çünkü geçici ve kusurlu olan dünya bizim amacına yaratıldığımız her şeyin tersinedir. Allah fıtratımıza öyle bir şey koymuştur ki ancak ebedi ve kusursuz ile tatmin olur. Geçici heveslerde tatmin olmaya çalışarak aslında bir hologramın serabın ardından koştuğumuzu anlayamıyoruz. Betonu çıplak ellerimizle kazmaya uğraşıyoruz. Doğası gereği geçici olan bir şeyi ebedi hale getirmeye çalışmak ateşten su üretmeye çalışmak gibi bir çaba. Sadece yandığınla kalakalırsın. Ancak ve ancak ne zaman ki bu dünyayı olmadığı hiçbir zaman olmayacağı bir şeye (cennete) dönüştürmekten vazgeçip, hayallerimizi bu dünyaya bağlamadığımızda bu hayat bizi derbeder etmeyi bırakacaktır.

    Hiçbir şeyin anlamsız ve gayesiz olmadığını da fark etmek zorundayız. Hiçbir şey. Kırık kalpler bile. Acı bile. Kırılan kalplerimiz ve acı bile bize birer derstir işarettir. Bir şeylerin yanlış olduğunu uyaran birer uyarıcıdır. Değişmemiz gerektiğini ihtar eden uyarıcılardır. Yanan elimizden gelen acı nasıl bizi ateşten uzaklaşmak için uyarıyorsa, duygusal acılar da içsel bir değişim yapmamız gerektiğini bize ihtar eder. Bizim dünya bağımızı koparmamız gerektiğini. Acı bir zorunlu ayrılıktır. Senin sevdiğinin seni defaatle incitip kırması gibi, dünya bizi ne kadar incitir sallar silkeler ihanet ederse biz de kaçınılmaz olarak ondan o kadar ayrılırız. Sonunda onu sevmeyi mecburen bırakırız.

    Ve acı bağımlılıklarımızı bize gösterendir. Bizi ağlatan, en büyük acılara neden olan kurtulamadığımız saplantılarımızdır. İşte bu saplantılar veya bağımlılıklarımızdır bizi Allah’a bağlanmaktan alıkoyan. Lakin acının kendisi saplantımızın varlığını kanıtlayan şeydir. Acı içimizdeki değişim kuvvetini verendir ve eğer kendimizle ilgili bir şeyden hoşlanmıyorsak bunu değiştirmek için bir kutsal formül mevcududur. “Bir topluluk kendi durumunu değiştirmedikçe Allah onların durumunu değiştirmez.” (Rad Suresi 11. ayet)

    Yıllar boyu aynı şekil hayal kırıklıklarına ve gönül kırıklığına muhatap kaldıktan sonra, nihayet hayatımda çok önemli bir şey fark ettim. Her zaman dünya sevgisi mala mülke bağlanmak, onlar için yaşamak diye düşünürdüm. Ve aslında ben mala mülke paraya değil insanlara bağımlıydım duygulara saplantılı yaşanan an’a muhtaç idim. Yani dünya sevgisi kavramının bende olmadığına inanırdım. Fakat fark edemediğim şey insanlara an’a veya duygulara bağımlı muhtaç olmak da dünya sevgisinin bir parçası dünyanın bir parçası olduğu gerçeği idi. Fark etmediğim şey bu hayatta tecrübe ettiğim her acı sadece bir şey sebebi ile idi. Sadece bir şey: dünya sevgisi.

    Bunu fark eder etmez gözlerimden bir perde kalktı sanki. Meselemin ne olduğunu anlamaya başladım. Bu hayattan bana karşı kusursuz davranmasını bekliyordum hâlbuki dünya ve hayat hiçbir zaman mükemmel değildi olmadı ve olmayacaktı. İdealist bir insan olarak bunun böyle olması için bütün hücrelerimle beyhude bir mücadele veriyordum. Hayat mükemmel olmalı idi. Olana kadar da durmayacaktım. Kanımı, terimi ve gözyaşlarımı bu mücadeleye verdim bunun adı dünyamı cennete dönüştürmekti. Bu etrafımdaki insanların mükemmel olmasını gerektiriyordu. İlişkilerimin arkadaşlıklarımın kusursuzluğunu talep ediyordu. Etrafımdakilerden ve bu hayattan çok fazla talebim vardı. Beklentiler. Beklentiler. Beklentiler. Ve eğer mutsuzluk için bir reçete varsa o da beklemek ve ummaktı. Fakat işte burada benim en kötü hatam yatıyor. Bu hata çok fazla beklenti içinde olmak değildi insan olarak asla ümit kesmemeliyiz. Ümit kesen iblis demektir Arapça’da garip değil mi? Mesele benim bu talepleri nerden beklediğimdi. Bu ümidi nereye bağlamıştım. Nihayetinde ümidim ve beklentilerim Allah’tan değildi maalesef. Ümidim ve beklentilerim insanlardan ve ilişkilerdendi aracılardandı. Yani bu dünya’ya bağlanmıştım Allah yerine.

    Sonra keskin bir gerçeği anladım. Bir ayet zihnimde dolanmaya başladı. Daha önce birçok kere duymama rağmen bu ayetin ilk defa beni tasvir ettiğini anladım: “Bize kavuşmayı ummayan, dünya hayatına razı olan, ona gönüllerini kaptıranlar ve bizim ayetlerimizden gafil olanlar var ya” (Yunus Suresi 7. ayet)

    her şeyi bu dünyada elde edebileceğimi düşünerek Allah’la buluşmaktan gafil bulunuyordum. Ümidim bu dünya idi. Fakat bu dünyaya ümit beslemek ne demekti? Bundan nasıl kaçınabilirdik? O arkadaşların varken onlardan iç boşluğunu doldurmalarını bekleme demektir. Evlendiğinde eşinin her türlü ihtiyacını karşılayacağını umma demektir. Başın belaya girdiğinde kendini yeter sanma demektir. İnsanlara bel bağlama, yalnız Allah’a dayan demektir.

    İnsanlardan yardım arayabilirsin fakat anlamalısın ki insanlar hatta kendin bile kendini kurtaramaz. Ancak Allah bunları yapabilir. İnsanlar ancak Allah’ın sınadığı araçlar aracılardır. Fakat yardımın veya herhangi bir çeşit kurtuluşun kaynağı değillerdir. “İnsanlar bir sineğin kanadını bile yaratamazlar.” (Hacc Suresi 73. ayet) insanlarla muhabbet halinde iken bile kalbini Allah’a yönelt. Hz. İbrahim’in dediği gibi yüzünü ona dön. “Şüphesiz ben sadece hak dine (tevhîde) boyun eğip yüzümü, gökleri ve yeri yaratmış olan Allah’a çevirdim; ve ben, O’na ortak koşanlardan (müşriklerden) değilim.” (Enam Suresi 79. ayet)

    Fakat İbrahim (as) ın nasıl Allah’ı bulduğunu biliyor musunuz? Ayı inceliyor. Güneşe ve yıldızlara bakıyor ve onların kusursuz olmadığını anlıyor. Batıyorlar çünkü.

    Bizi yarı yolda bırakıyorlar.

    Sonuçta İbrahim (as) Allah’a tam olarak teslim oldu. Aynen onun gibi bizim de tüm ümidimizi, inancımızı ve acizliğimizi ona yöneltmeli ondan medet ummalıyız. Yalnız Allah’a. Eğer bunu yaparsak gerçek huzurun ve itminanın ne olduğunu o zaman anlayacağız. Ancak o zaman bindiğimiz hız treni aynı lunaparklardaki gibi bizi sallayıp duran o araç duracak. Bu böyledir çünkü, eğer bizim iç dünyamız sürekli değişen ve istikrarsız bir şeye dayanıyorsa o zaman ruhumuz daim çalkantılı ve isyanlarda olacak demektir. Bu eğer biz bir anlığına mutlu isek mutluluğumuzun dayandığı şey gittiğinde mutluluğumuzda gidecek demektir. Ve üzülmeye başlarız. Aşırı duygularda gezinir dururuzda neden olur anlayamayız.

    Bu duygusal treni tecrübe ederiz çünkü medet beklediğimiz şeyler istikrarlı ve ebedi olmadıktan sonra hiçbir zaman uzun ömürlü bir huzur bulamayız. Kendisi geçici ve yok olmaya mahkûm olan bir şeyden sürekli bir huzur ve tatmin beklemek nasıl bir şeydir. Hz. Ebu Bekr’in söyledikleri bu gerçeği çok güzel açıklamaktadır. Peygamberimizin vefatını haber alan sahabeler durumu anlayamamış ve şok geçirmişlerdi. Kimsenin Peygamberimizi Hz. Ebu Bekir kadar sevmesi söz konusu olmamasına rağmen o durumu anlamış ve kabul edebilmiştir. Çünkü o bizim talep kapımızın neresi olduğunu iyi öğrenmiştir. Onun şu sözleri meseleyi iyice açıklığa kavuşturmuştur. Eğer Muhammed’e kulluk ediyorduysanız bilin ki O ölmüştür. Fakat eğer Allah’a kulluk ediyorsanız bilin ki Allah asla ölmez.

    Bu anlayışa ulaşmak için kendi imtinanını Allah ile olan ilişkinden başka yerde arama. Kendi değerini. Başarı kıstasını ve başarısızlığını da Allah’a olan yakınlığın ile kıyas et. Eğer bunu yapmayı başarabilirsen. Hiçbir şey incitmez kıramaz seni çünkü sen hiç kopmayan bir kulpa yapıştın. Ele geçirilemez olursun çünkü senin vekilin fethedilemez. Ve hiçbir zaman manasız ve boşlukta olmazsın çünkü seni yaratan sonsuz ve kendisinden hiçbir şey azalmayandır.

    17 yaşında iken gördüğüm o rüyayı düşündüğümde o küçük kızın ben olup olmadığını merak ediyorum. Merak ediyorum çünkü o küçük kıza verdiğim cevab uğruna acı dolu yıllar verdiğim cevaptı. O küçük kızın “Neden insanlar birbirlerini terk etmek zorunda” sorusuna cevabım şu olmuştu: “Çünkü bu hayat mükemmel değil, eğer olsaydı gelecek hayatımıza ne diyecektik?

  2. This part is something, that I have to think about: “And pain is a pointer to our attachments. That which makes us cry, that which causes us most pain is where our false attachments lie.” I think, there is much truth in it. Kind regards 🙂

  3. A wonderful and inspiring account of spiritual growth and faith in God.

  4. Wow, this is so profound Semra! It is filled with so many well penned truths. If I may I’d like to quote portions of this from time to time on my blog if it’s okay with you. Hugs and blessings from a friend who will never leave you. 🙂 ❤

  5. This is deeply beautiful, and powerful. I have not read your comments on it yet, but I will. Thank you for sharing this.

  6. Reblogged this on A Call to Witness and commented:
    Trust in the Lord with All your Heart. Lean not to your own understanding but in All Your Ways acknowledge Him and He shall make your paths straight.

  7. Well done Semra. ❤

  8. ahmet Says:

    “O soul that is at rest satisfied. Return to your Lord well-pleased (with Him), well-pleasing (Him). So, enter among My servants, and enter into my Paradise.” (Al-Fajr)

  9. ANM7 Says:

    This is truly a great accomplishment. And yes you are correct, the girl is you. No doubt. Sometimes we understand a thing in theory, and I believe that was your understanding before you began to be broken. The breaking (as you stated) is essential, absolutely. You are gifted. Keep on you do. Thanks. I don’t see the usual reblog button but will try that share thingy.

  10. […] Source: Why do people have to leave each other? Neden insanlar birbirlerini bırakmak zorundadırlar? by Yas… […]

  11. Affirmative sister, in fact, this life is not ‘perfect’ pitfalls are there at every step but we’ve to live this life despite all negativity. Thanks for sharing wonderful thoughts. Regards


  13. People come into our lives and go out of our lives. Sometimes people seemed to have just evaporated away and I don’t know why or how. Others I wish there was a way to connect but most I knew only by first name or a nickname. There are others that I am most delighted about are no more in my life.

  14. Great and Enlightening Post my Sister …When l first put my faith in God l was scared to be let down as all my life l felt let down by others …This continued on and off for many a year until l became able to realise it’s not God that is making me feel let down but that he was preparing the way by showing me what others did by providing his love in teaching me not to blame myself and learn to trust in him ….Amen 🙏⭐️

  15. thx for all your likes. They mean a lot to me. God bless you my sister. Love Joe

  16. The Mystical Wayfarer Says:

    I really love you, beautiful Soul 🙂 Maybe you will like that https://youtu.be/4U2vAAQpr4k

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: