Çırılçıplak… Özdemir ASAF…

 

semras,worlds.11
Küstahlığıma nezaketim oturdu
Saadete kendime bakakaldım.
Kararsızlık bir an sürdü
Gizlenen insanların ortasında ben kaldım
Çırılçıplak
Selamımı tanıdıklar oturdu.
Saygı bekleyince alçaldım.
Kararsızlık bir an sürdü
Kendini beğenmişler ortasında ben kaldım
Çırılçıplak.
Ağlamayı ölenler oturdu.
kendimi ölmez sanınca ufaldım
kararsızlık bir an sürdü.
Ölülerle dirilerin arasında bir ben kaldım
Çırılçıplak.
Sonsuzluğu ufuklar oturdu.
Yarattığım dünyaların içinde daraldım.
Kararsızlık bir an sürdü
Başlangıç ile bitiş ortasında ben kaldım
Çırılçıplak.
Aydınlığı bulutlar oturdu
Yıldızlara doğru yol aldım.
Kararsızlık bir an surdu:
Varanlar ile duranlar arasında ben kaldım
Çırılçıplak.

3 Yanıt to “Çırılçıplak… Özdemir ASAF…”

  1. Dostum, “elif” olmayı dilemişim sanırım bir vakt-i seherde, bir cesaretle….
    Zor(luğunu) bilmemişim o zamanlarda; dilemişim..
    Yar’in huzurunda bir “elif” misali durabilmeyi dilemişim;
    Oysa şimdilerde dizlerimin bağı çözülür; diz çökerim..
    Be’ye meylederim; “başlasın bu cümle artık!” derken yine “elif” misali kalıveririm bir bir’in huzurunda..
    Yine zorlukla, yalnızca, yalın-ca…

    “Elif” olmak zor imiş!

    Ama her elif’in yanında akvâ olan’ın yardımı, yar’lığı var imiş! !

    Dostum, bilir misin “elif “ olmaya talip olmak nedir,
    Bilir misin insan nasıl “elif” olur?
    Dilersin O’ndan sadece O’nun yarlığını, dilenirsin…
    O’nun kucağından başka mekânlar sana soğuk gelir,
    Üşürsün bir ağustos sıcağında..yürüdüğün yollar sana yabancı gelir;
    Bildik mekanlar sıkar seni..
    Tanımadığın sîmalar sana âşina gelir,
    Tanımadığın kişiler senin niyazına girer; tanıdıkların ise yabancı
    Nazarlarla bakarlar sana. hikmetine eremediğin hallerle örülür hayatın;

    Susmayı seversin; sükûtu seversin;
    Sükûtu hâl edinenleri seversin…

    Dostum, bilir misin, “elif” bağlanmaz kendisinden sonraki harfe…
    Sadece kendinden önceki harfe bağlanır; en önceki’ne belki de..
    Sen, dünyana sonradan girenlere sıkıca bağlandığın vakit “elif” olmaz adın..
    Sanırsın ki o zaman üzerindeki zorluklar kalkacak;
    Ama herkes yüklenir üzerine..
    Yardımsız yar’lar doluşur dünyana..
    ”yardımıyla gelen yar” gitti diye…

    Aklımın al(a)madığı hallerin eteğinde gezinir dururum;
    Belki aklım acziyetiyle susabilmeyi öğrenir diye..
    Başımı tâ yüreğime kadar eğer, dinlerim o kısık fısıltıyı şimdilerde…
    …yüreğim dünyadaki kimsenin isminde titremez; bu belki de lütuftur,
    Yar’dandır … bu, belki de “elif “olmanın gereğidir.

    “Elif” olmayı dileten de “var” imiş dostum;

    “Yar” olmayı dileyen imiş…

    Aşkta tıpkı ELİF gibidir isminde gizlidir ama okunmaz
    o olmadan da besmele sese gelmez o her şeyin içindedir hiç bir şeyde görünmez…

    (HZ..MEVLÂNA)

    Selam ve dua ile…

  2. ali aguşlar Says:

    selam gönül dostu selam yürek dostu

  3. ali aguşlar Says:

    çok beğendim siteninizi harika süper muhteşem eline emeğine yüreğine sağlık

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: