SEN VE BEN…

 

semra-14

Değil kardeşim, dal yeşil değil,gök mavi değil,
Bilsen! Ben hangi alemdeyim, sen hangi alemde!
Aklından geçer mi dersin aklımdan geçen şeyler?
Sanmam! Yıldız ve rüzgar payımız müsavi değil;
Sen kendi gecende gidersin, ben kendi gecemde;
Vazgeç kardeşim, ayrıdır bindiğimiz gemiler!

Cahit Sıtkı Tarancı
( 1910 – 1956 )

2 Yanıt to “SEN VE BEN…”

  1. ahmed Says:

    İsterdim ki, her gidişin bir dönüşü olsun! Ardından buğulu gözlerle el sallayanların, yüzlerinde kocaman bir gülümsemeyle kollarını açtıklarını da görebilsin her insan! İsterdim ki, söylenmemiş sözcüklerin, kurulmamış cümlelerin değil, sadece; söylenmişlerin, kurulmuşların pişmanlığını duyalım; “üzgünüm!” diyecek zamanımız olsun! Bağışlanmayacak kadar büyük olmasın suçlar! İsterdim ki, sığınacak bir liman bulabilelim fırtınanın ortasında; yürek dardayken, “vazgeçme!” diyecek dostlarımız da olsun! İsterdim ki, kaybetmeden önce ağlamayı, söylemeden önce düşünmeyi, nefretin tuzağına düşmeden tartışmayı da bilelim. İlla, “savaş” tehdidi altındayken atmayalım, “barış” çığlıklarını… İlla, sevilmemiz gerekmesin, sevebilmek için! Dünyanın yalan olduğu genellikle bilinir de, hani bazen söyletirler insanı; “Dostluk, sevgi yalanmış!” diye… Gelip geçici dense, dilimizin ucundadır; şan, şöhret, güzellik… İsterdim ki, kimsenin aklından çıkmasın, gelip de geçtiğimiz… Bir yolculuğu güzel yapan, yanımızdaki insanlardır ve her birimiz, bizlere ödünç verilmiş bir hayatı yaşarız. İsterdim ki; kadri, kıymeti bilinsin; aynı zaman dilimini paylaşıyor olmanın! Kimse susmasın konuşması gerekirken; sadece, kazanacakları kavgalara girişmesin insanlar! Düşlerimiz olsun, kimsenin cesaret edemediği türden! İsterdim ki; acı rehberlik etmesin mutluluğa; ölüm, gözümüze sokup durmasın hayatı; hasrete ihtiyaç duymasın vuslat! İhanetin karası sürülmesin alnımıza, ayazı vurmasın gözlerimize; kağıt üzerindeki gibi, öylece durmasın yüreğimizde sevgi, bir işe yarasın! Yaşlılar kimsesiz, gençler yarınsız kalmasın. Hazan değmesin gülümseyen yüzlerine çocukların! Başı önde gezmesin insanım; aynalar, kırılmasın utancından! Bana dokunmayan yılan bin yaşamasın, çuvaldızı tatmadan, saplanmasın iğneler! Boşlukta sallanmasın uzatılan hiçbir el; bulunsun, her selama bir karşılık veren! İsterdim ki; acılar acımız, sevinçler sevincimiz, haksızlıklar kavgamız olsun! İsterdim ki; hepimizin bir türküsü olsun yüreğini titreten, bir şiirimiz olsun umudun tükenmediği, bir amacımız olsun, uğruna bir ömrün harcanacağı türden… Bizsiz, bir hiç olsun şu kainat! Gel gör ki, mükemmel bir dünya değil yaşadığımız; görünen o ki, mükemmel de olmayacak; ne O, ne biz! “Bir insanı sevmekle başlayacak her şey!” demiş, Sait Faik Abasiyanik… Isterdim ki, bir insani sevmekle başlayalim! Ama, öyle böyle degil, HERŞEYE RAGMEN!
     
    selam ve dua ile kardeşim

  2. ayşe Says:

    Bir Gün…!><BeLKi…!><Bir YerDe…!Yaşam nekadar acımasız değilmi..?Bazen anlatamayız yaşadığımız mutluluğu…Bazende kaybolan iki göz oluruz gözyaşlarında…Gözlerimiz yaptığımız hatalara takılır,Yaşadığımız aşkların gözyaşıyla dolu sayfalarında…Yüreğimizde dudaklarımıza yansıyan hüzünlü bir burukluk,Dilimizde söyleyeme yüzümüzün olmadığı, keşkelerimiz olur bianda.Bir bakarız ki onca zamandan sonra koca bir yanlızlık var etrafımızda.Yalan sevgilerin peşinden koşmaktan yorulmuş dizler,Her yediği tekmeden sonra ağrıyan bir kalp,Sahte bakışlara kandığına isyan eden,Ve geleceği görememiş iki göz…Evet..! Artık sadece bunlar vardır elimizde…Oysa ki tek istediğimiz sevgimizi hakeden bir kalp,Sabah kaltığımızda bakıp; iyi ki varsın diyeceğimiz bir yüz,Öldüğümüzde yüzümüzde dolaşacak sıcak bir el,Ve gözyaşları arasında yanağımıza konacak bir veda busesi DEĞİLMİ…?Çokmu şey istedik acaba hayattan.?Hiçmi haketmedik sıcak bir sarılmayı.?Hep yanlış kişiler içinmi akmalıydı gözyaşları.?Herzaman ayrılıkla mı bitmeliydi yüreğimizde büyüttüğümüz sevdalar.?Kimsenin Cevap veremediği bir kaç soruydu işte kalemimden dökülenler.Sanırım şuan çoğumuzun sızlayan bir vicdanı,Ve gözünün önüne gelen bir ayrılık zamanı var..Herkesin öldürdüğü bir sevgisi var benim ki gibi,Herkesin bir günü var içini sızlatan,Kendi elleriyle yanlızlığa ittiği bir aşk var haince.Bu yüzden ağlamıyormu yüreğimiz sessizce…Bu yüzden korkmuyormuyuz yanlızlıktan, gün karanlığa döndükçe…Birgün..!Belki…!Bir yerde…!Öldürdüğümüz aşkların vicdanımızdaki izlerinden kurtulmak,Ve Sevdiğimiz insanın yanında ölmek dileği ile..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: